Biesbosch: zonder tol en borden

Werkendammers huilen nooit! Behalve als ze het over hun oude Biesbosch hebben. De Biesbosch van vóór 1971, het jaar van de Haringvlietdam. Dan gaan Werkendammers huilen. En niet zo’n klein beetje ook.

De Kroonbrug en vallende bossen. Foto Piet Hartman

Ik zat bij een man, postuur Govert van Oord, en die kwam pas na een kwartier tot bedaren. Huilen over verdwenen griendketen, huilen over verdwenen golven, huilen over verdwenen watervallen. Hoe boten dreigden te kapseizen in de modder, hoe woonarkjes slagzij maakten, hoe schippers God aanriepen en dankzij vijf broden en twee vissen overleefden. U moet weten dat het verschil tussen eb en vloed toen bijna twee meter was. Nooit, nooit hebben de Werkendammers Slachtofferhulp gebeld. De oude Biesbosch was, zonder mierenneukende ambtenaren, een traktatie. De moderne wilgenbossen mogen omvallen van Staatsbosbeheer. Ik kreeg een boom op mijn fiets… Elke dag valt er wel een boom op een boot. U leest er nooit wat over. Denkt u dat iemand 112 belt? Werkendammers lossen het, met gezang en drank, zelf op.

Nu zijn de Werkendammers woest. Een bobo van het Parkschap wil tolpoorten installeren, te water en op de weg. Om steigers en bankjes te betalen. Dat wordt geheid ambtenarij, protocollen. Echt, er hoeft geen AED te hangen op het Brugje van Sint Jan. Laat de Biesbosch basic blijven, gewoon instorten, groeien en bloeien, dat heet beleving – bijna zoals toen. Want de geïmporteerde visarenden vreten de hele dag brasem. Een vette brasem op het vuurduveltje, vergeet het. De Werkendammers hebben het zwaar te verduren. Tijdje geleden tufte ik met een sloep de Noordwaard in. De baas van De Scheepsbouwers had me nog zo gewaarschuwd. Boem, muurvast op een zandbank. Beetje dom. De waterbuffels stonden schaapachtig te lachen. Maar, de Werkendammers kwamen me wel redden.

De Biesbosch is geen Avonturenboerderij of Bobbejaanland. De Biesbosch moet blijven als het leven: wreed, helend en vergankelijk.

Column stond 12 mei in AD Rivierenland. 

PS Er gebeuren foute zaken in de Biesbosch: vuilnisdumping, drugshandel, vissen zonder vergunning, te hard varen. U bent nu helemaal bij.

Één reactie op “Biesbosch: zonder tol en borden

  1. Piet geweldig opgeschreven. Ik word er bijna emotioneel van. Je slaat de spijker recht op z’n kop en niet zo maar een beetje, maar echt vol d’rop. Die gast van het Parkschap kan zich beter niet meer vertonen in Werkendam of in de Biesbosch. Ik sta niet voor de gevolgen in. Een Werkendammer kent ook grenzen van het toelaatbare en die bobo zoekt met z’n gedrag al aardig het randje op. De maat is vol, de ruggen worden gerecht, de rijshaken opgezocht, de lieslaarzen aan, de vrouwen gekust en men duikt in de Biesbosch onder, wachtend op hetgeen staat te gebeuren en bij het minste geringste trekt men ten strijde, een ware veldslag gaat zich afspelen bij het bruggetje van de Sint Jan. De overwinnaars zijn van tevoren bekend, uit de modder van de verraadelijke grienden komt uit het niets, de ene na de andere getergde en gekrenkte Werkendam tevoorschijn. Tegen deze overmacht kan het Parkschap niet op, men geeft zich al snel over, Dit heeft tot gevolg dat het Parkschap zichzelf gaat opheffen. Het doel is bereikt de Werkendammers kraaien de victorie en komen na weken weer thuis in de Vrouwenhemel bij moeder de vrouw waar de stamppot weer op hen wacht en met smaak wordt verorberd. Werkendammers scheppen graag op en het bier wordt aangerukt. Er staat geen maat op deze fantastisch soms eigenwijze bewoners van de hoofdstad van de Biesbosch. Eerlijkheid duurt het langst en ‘s-zondags trekt men nog redelijk massaal ten kerke in het zondagse pak om den Heere weer te danken voor de goede afloop met het Parkschap en Hem te loven te prijzen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.