Column AD Rivierenland/Mallorca

Van de schoolbanken kreeg ik de bibbers. Ik ben een echt buitenmens. Toen ik op de stang van het Belgische sportfietsje van mijn vader mocht zitten, voelde ik me de koning te rijk. Mijn vader leerde me steppen en fietsen en als ik nu hele gezinnen op de racefiets zie zitten, dan smelt ik. Die ouders hebben het begrepen: buiten spelen. Joehoe!  

Al doende heb ik de Keutenberg beklommen (slakkengang), de Oude Kwaremont (ergens ontploft) en de Muur van Hoei (oei). Wie fietst geraakt in een hypnotiserende cadans, schreef  Griet Op de Beeck. Griet heeft helemaal gelijk. Dat ik ooit met bikefriends van waar ook ter wereld op Mallorca zou fietsen, niet te geloven. Het Team Altena (in oprichting) kon daar bij toeval een villa van een Aalburgse dame huren. Fred Rompelberg Bicycle Holidays leverde de fietsen keurig op tijd af. Nog nooit op zo’n dure fiets, een Fuji XLR, gezeten. Reed ik harder dan ooit? Geen millimeter!

De wegkapitein van Team Altena had een route naar de Galilea uitgestippeld. Die col moesten we van diverse kanten beklimmen. Het landschap golfde behoorlijk, maar ik stond geen doodsangsten uit. Bij elk bordje Venta de Vinos wilde ik afstappen, maar Team Altena was meedogenloos. Ik luisterde braaf en fietste als een opgetogen kind verder. Tussen de Spaanse margrieten, sinaasappelbomen en oleanders kropen de pelotons omhoog.

Op de Galilea kraakten ketting en botten, maar pijn is genot, schreef Jan Siebeling op een bed violen. Ik heb nog nooit zoveel fietsende Duitsers (postuur Peter Sagan) gezien. Om twaalf uur waren de Duitsers uitgewoond en vielen op de halve liters aan – jetzt geht’s los. Mallorca is zo magisch als een boerenmokkel. Met een overdosis sangria stommelde Team Altena naar boven en kuste de top van de Galilea. Ongehoord. Ongehoord. Fietsen is een partydrug, maar wel een gezonde partydrug.

Deze column stond 21 april in AD Rivierenland.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *