Altena Regatta komt eraan, dankzij Brabantse gulheid

Anneke van Walree c.s met lol in topvorm. Foto Bart Stoutjesdijk

Altena Regatta.  Onthoud die naam. Dat wordt het he-le-maal. Het is geen zwendel, het is geen nep, geen fake. Je krijgt wat je ziet. Een oeverloos panorama met opspattend water. Ik stond op de Maasdijk. Bij de gehalveerde Dikke Bôôm en het Dekske. En met mij Peter de Knegt (Groot & Grut) en Teun Parijs (helemaal uit Parijs). De wethouders Renze Bergsma en Wijnand van der Hoeven willen volgend jaar meedoen. Dat brulden ze! Living Lab Altena Regatta, visiegroep 18. Druk op de ketel. Druk op de roeispanen. Altena spat van de goede ideeën. Visiegroep 18 wil elk dorp met een roeiboot verblijden. Zo’n skiffbouwpakket kost vijf mille. Community building. Teer en ouwe klare? Nee, houtolie en bier. Kartrekkers gevraagd. En weldoeners. Altena telt volgens het CBS 700 (!) miljonairs. Werkendam 300, Woudrichem 200, Aalburg 200. Dat is 35 (!) per dorp. Fluitje van een cent die vijf mille. Weg met de Hollandse schraperigheid. Leve de Brabantse gulheid. Spaar geen geld. Spaar mooie momenten…

Volgend jaar de Altena Regatta met 21 boten. Zo simpel kan het zijn. Gewoon doen. Met dank aan de jongens en meisjes van Watersportvereniging Woudrichem.

PS Succes heeft vele vaderen. Anneke van Walree & Michiel van Lunteren, Peter de Knegt, Kees van Vugt bijvoorbeeld.

Zie ook column Roeien in AD Rivierenland.

De powervrouwen van Altena, zonnebloemen in de polder

De powervrouwen van 2017: Autje van der Lee, Monique van Delzen, Lida Spuijbroek, Anne-José Haaksema en Jantine Vos. De bolide is van Ferdy Vos. Foto Fientje Bax

Voor de vijfde keer de Topvrouwverkiezing van Altena. Een powervrouw kleedt zich niet frivool. Al helemaal niet met een decolleté. Zeker niet hysterisch in Chanel. Ik was erbij en onder de indruk. Waar is de tijd gebleven dat de vrouwen van Altena barende, bezemende en bakkende boerinnen waren? De topvrouwen kwamen per limousine. Dan de rode loper. Daarna het applaus van zeker honderd uitgelaten Aalburgers. Plus een handjevol kijklustigen uit Woudrichem en Werkendam. Na een knuffel van burgemeester Naterop, schreden ze op high heels het gemeentehuis binnen.

De high heels van Sylvana zal ik nooit vergeten.

De high heels van Sylvana de Backer zal ik nooit, maar dan ook nooit vergeten. De vijf genomineerden presenteerden zich moeiteloos met een vlog. Lida Spuijbroek, Monique van Delzen, Jantine Vos, Autje van der Lee en Anne-José Haaksema. De waakzame politici Wijnand van der Hoeven (rode strik), Renze Bergsma (nederige koning) en Roland van Vugt (wonderboy) hadden rode oortjes. CDA-prominent Madeleine van Toorenburg deelde complimenten uit. “Klagen helpt niet. Haal alles uit jezelf. De talenten die willen groeien, staan op het podium”, zei ze en iedereen joelde als bij een tranceconcert van Armin van Buuren.

GeenStijl doet aan vrouwenvernedering. Altena doet aan vrouwenverheffing. De vijf topvrouwen van vijf enerverende verkiezingen op een rijtje: Marianne Koorengevel (Maropol) 2013, Leny van der Ham-van Dijk (Centrum 20-80learning) 2014, Ruth Huisman-de Graaf (De Klerk) 2015, Martine Beijer (Aquarius Sanitair) 2016 en Anne-José Haaksema (Matchability) 2017. En dan te bedenken dat een man (ik) aan de basis mocht staan van de Topvrouwverkiezing. Tijdens bezoekjes aan de Open Coffee Altena van Cor Spek zag ik veel vlot gekapte, modieuze, springlustige vrouwen. Hallo! Ik schreef een serie voor mijn blog. Tijdens een gesprek met Fientje Bax begon het feestje. We wilden de ondernemende vrouwen zichtbaar maken. Verder alle credits voor Fientje, de fanatiekste en creatiefste van allemaal. De vrouwen van Altena komen eraan! Zonnebloemen in de polder! Betoverende vuren! Hiephiep!

Adri Burghout heeft het licht gezien en steunt Team Altena

Adri Burghout gaat met de ligfiets de Galibier op, voor het goede doel. Foto Piet Hartman

Adri Burghout. Hij woont in Meeuwen. Ik ken Adri Burghout in drievoud. Ten eerste de Adri Burghout als raadslid van de SGP. Jarenlang zat hij met gebogen hoofd in de Aalburgse raad. Alsof hij de ware leer moest verdedigen. Alsof hij de ellende van de hele wereld torste. Alsof hij het einde der tijden verwachtte. Het werd hem teveel toen de kogel van de nieuwe gemeente Altena door de kerk ging. Adri Burghout haakte ontgoocheld af.

Ik ken Adri Burghout als schrijver-illustrator van jeugdboeken. Met avontuurlijke titels. Met vlammende covers. Met woeste verhalen. Adri Burghout 3 wandelde in 2015 de Galibier op, voor het goede doel. In 2016 als hardloper. In 2017 wordt het de ligfiets. En dat allemaal, aangestoken door zijn zoons, in Team Altena. Team Altena? Wattuhhh? Adri Burghout keerde, om de SGP te overeind te houden, terug in de raad. Om constructief mee te werken aan dat andere Team Altena. Adri B heeft het licht gezien.

Adri Burghout keert terug als raadslid. Foto Brabants Dagblad

Ik maak me nog zorgen over Meeuwen. Ooit was het dorp het Parijs van de streek. Van de drie kerken sloot de gereformeerde kerk. Het cafetaria ging dicht na gedoe over activiteiten op zondag – de SGP boycotte de friettent. Bulgaren huurden een huis in de Dorpsstraat en reden een wietkwekerij naar binnen. Meeuwen leek comateus. De dood nabij. Niks aan te doen. Bewoners van een klein dorp zijn grijs en gelukkig, schreef het SCP daarentegen. Het leven kabbelt aangenaam. Kanttekening. ,,Ze zien de tekortkomingen van hun dorp, en zoeken elkaar uiteindelijk op om de problemen op te lossen. Dat geeft een saamhorigheidsgevoel dat er eerder niet altijd was.” Zeker niet met drie kerken.

“Dorpsbewoners willen geen rust, maar een zinvol bestaan”, schreef Henk Steenhuis in Trouw. Zie daar: de eerste editie van Mèèuwense Praot, dankzij de nieuwe dorpshuisuitbater Wilbert Dekkers, helemaal uit Sint Willebrord. De bestuursfilosofie van de nieuwe gemeente Altena klopt. Laat het initiatief over aan de 21 dorpen.

Esther Bousché tovert kruitkelders om in Brasserie en B&B

Esther Bousché met een fan. Foto Piet Hartman

De Kruitkelders A en B, 1855. Nieuwe Hollandse Waterlinie. Prachtig gerestaureerd. Geen horecamens kon Kruitkelder B in leven houden. Totdat Esther Bousché kwam. Maart 2015. Een gastvrije ondernemende vrouw uit Lexmond. En een kookwondertje. Huisgemaakte heerlijke happen. Binnen is het romantisch, sfeervol, intiem. De wereld draait door, de kruitkelder niet. Het terras moet beter, daar wordt aan gewerkt, kwestie van omstraten. Na een bezoekje aan de tovertandarts, ga ik meestal even naar het heerlijke mens Esther Bousché. Ze heeft alle tijd voor mij, voor iedereen, voor de hele wereld. Esther heeft geen haast, dat zou niemand moeten hebben, zeker columnisten niet. Ik drink uitstekende koffie, sapjes en wijntjes, eet superappeltaart, broodjes, salades, hmmmm en kijk me rijk.

Ik hoor alleen maar goede berichten over Kruitkelder B ofwel Brasserie Zus.

“Ik heb een cateringbedrijf vanuit huis. Via Coby van Oude Liefde ben ik hier beland. Dinsdag is alles dicht in de vesting. Dus ik niet, drukke dag dan, ik doe niet moeilijk, ik ben een vangnet voor toeristen. Kwestie van luisteren. Iedereen zit hier op z’n eigen eiland. We moeten elkaar versterken. Binnen kunnen 18 mensen zitten, op het terras 40. Verjaardagen, familiefeestjes, vergaderingen, high tea. Ik heb de aanschuiftafel bedacht: vrijdagavond drie gangen voor 25 euro. Het gaat van mond tot mond. De tamtam.”

Je hebt groot nieuws over Kruitkelder A waar Sybille van Gammeren werkte?

“Ik wil er een tweepersoons B&B van maken. Romantische plek, niet? Er moet alleen nog een douche in. Overnachten in een kruitkelder, uniek. De stichting (eigenaar) heeft groen licht gegeven. Ik verhuur de kruitkelder eerst aan de crew van Dokter Tinus. Toeristen willen winkeltjes en eten. Er gaan weer winkeltjes dicht. Een biologische markt op zaterdagmorgen, ook een ideetje.”

http://www.zuswoudrichem.nl/

Woudrichem-vesting van krottenwijk naar booming goudkust

Prins Claus krijgt een rondleiding na de restauratie in 1971. Foto Salha

Woerkum-vesting stond in de jaren zestig op instorten. De gemeente zat op zwart zaad. Was gelukkig niet in staat om de boel te slopen. Dankzij de Bond Heemschut en Prins Claus werd de vesting van de ondergang gered. Niemand kon toen vermoeden dat het een goudkust zou worden. Huizen te koop met krankzinnige prijzen. Wourkem is booming dankzij Dokter Tinus en miljonairs van buiten. Op de vlucht voor de stress van de Randstad. Woondromen met uitzicht op Maas Waal en Merwede. Met de geur van Riveer en een verdwaalde snoekbaars. Woerkum bestaat niet meer uit Woerkumers, maar uit de nieuwe elite, 80 procent der vesting. Knudde? Nee, een weldaad, een injectie, innovatie. Een greep uit het aanbod van Funda.

Hoogstraat 4. In de Vergulde Helm, bouwjaar 1601, torenhoge vraagprijs 650.000 euro kk. Hans Bas Val woont er als een god. Met zijn vrouw. Hij liet me de wijnkelder zien tijdens het Theaterhoppen. Ze verhuizen naar de boerderij waar Errit van der Velde & Maja Groeneveld woonden, tegenover Kruiden en Jasmijn.

Het Jacoba van Beierenhuis, Molenstraat 2. Ik ben er geboren in 1944. Vier gezinnen onder de pannen, maar het dak lekte. Toen de nonnen het pand verkochten, kostte het rond de 300.000 gulden. Martin van Dijk en Marina Zwaan wonen er nu als graaf en gravin in 14 kamers. Vraagprijs 795.000 kk.

De oude pastorie met een torenhoge vraagprijs.

Molenstraat 35, voormalige hervormde pastorie, bouwjaar 1850. Sam Bax woonde er in 7 kamers, 1000 m2 grond met B&B. Peter en Moniek de Knegt gaan scheiden. Paleisje voor een lid van de Quote 500: vraagprijs 1.195.000 kk.

Kerkstraat 78, het café (1887) van Aai Petoet, daarna restaurant, 6 kamers, dubbele bewoning mogelijk. Vraagprijs 425.000 kk

Kerkstraat 56. De voormalige boekwinkel van Amie van Beem. Tegenwoordig de befaamde ijssalon van Frans Baks. Vraagprijs 378.000 kk. De ijssalon heeft een huurcontract tot en met 2020.

Wie snakt naar een huske in de vesting een paar koopjes. Spieringstraat 8, vissershuisje, 199.500 kk en het schattige Kerkstraat 12, 155.000 kk.

Wie de hele dag naar het water wil turen, een buitenkans: Rijkswal 14, 255.000 kk

Het spookt in het oude postkantoor, redding door Peter de Knegt mislukt

Het verloederde postkantoor met een prachtig gedicht van Lizzy van Pelt. Foto Piet Hartman

Het verloederde postkantoor met een prachtig gedicht van Lizzy van Pelt. Foto Piet Hartman

Het oude postkantoor van Woudrichem. Wat een verlopen hondenbrok. Schimmel op de ruiten, schimmel in de keuken, schimmel in de tuin. Een verwilderde kat staarde me aan. En dat alles is van projectontwikkelaar Kooijmans. Ik had ergens gelezen dat Robert Holmes kraakwacht speelt. Hearhear! Robert nam zowaar op. De voormalige stormachtige directeur van de VVV Altena Biesbosch terug in de vesting. Een failliet restaurant en een echtscheiding armer. Robert Holmes stond me toch vrij monter te woord. ,,Ik woon er als een vorst, werk elders als kok, en moet weg, zodra meneer Kooijmans het pand het verkoopt.” Meneer Kooijmans vraagt de ene dag 6,5 ton en de volgende dag 7,5 ton. Iedereen krijgt een wurgcontract van meneer Kooijmans. Het ene na het andere hotel-restaurant ging op de fles. Maar ja, soms lieten pachters meneer Kooijmans stikken…

Peter de Knegt.

Peter de Knegt.

Shit blijft aan het postkantoor (1905-1995) kleven, een grachtenpand met riviergezicht, een pand aan de Goudkust van Woudrichem, een rijksmonument om van te blowen. Journalist Peter de Knegt, een andere markante mens, ooit sterverslaggever bij het AD, daarna kandidaat-raadslid voor Progressief Altena, wilde er een zorghotel voor licht dementerende bejaarden van maken. De verloedering ging hem aan het hart. Hiephiep! ,,Ik had een lijstje met rijke mensen gemaakt en een goeie pitch. Binnen een paar dagen 2 ton voor het goede doel. Tijdens een vrijwillige veiling in Vught mocht ik 4,5 ton bieden. Meneer Kooijmans hield vast aan 6,5 ton. Zo jammer, zo jammer. Later belde hij me op of ik manager van een asielzoekershotel wilde worden.”

Wattuh? Meneer Kooijmans wilde er best asielzoekers stallen, maar dat feest ging niet door. Keizer Kooijmans wacht op de hoofdprijs van echte miljonairs. Oh ja, een Almkerkse ondernemer is zijn volgende klant. Hij wil er gaan wonen, met een B&B en een theetuin. Weer stront aan de knikker. De vraagprijs…

 

Proef met autovrije Hoogstraat? Groene spierballen gezocht…

In een van mijn columns voor AD Rivierenland maakte ik gewag van de autovrije Hoogstraat in Gorcum en de autovolle Hoogstraat in Wourkem. Een vesting is niet gebouwd voor auto’s, maar voor kruiwagens en paard en kar. Bij toeval kwam ik vestingnotabel Piet de Joode tegen. Hij vertelde een brief naar B en W te hebben gestuurd. Een ambulance op weg naar zijn broer kwam vast te zitten in het stadje. “Eigenlijk zou de vesting autoluw moeten worden. Een proef met een autovrije Hoogstraat in de zomer, waarom niet?”, zei hij.

Peter Baks. Foto Piet Hartman

Peter Baks. Foto Piet Hartman

Wethouder Paula Jorritsma schreef me dat uit onderzoek was gebleken dat de vestingbewoners het parkeerbeleid prima vinden en Paula dus ook. Gemakzucht en gebrek aan gevoel voor schoonheid, noem ik het. Krijgt de groene wethouder Paula Jorritsma al last van angstzweet bij een paar protesten? Goed bestuur is emotiemanagement. Tijdens de Kunstroute was het een verkeerschaos met de dikke bakken. De boa werkt ’s zondags niet anders had het bonnen geregend. Het is wachten op een dodelijk ongeluk. In de studio van Radio A-FM Altena Alternatief zat Peter Baks naast me. Hij is chef van de stadsgidsen en juichte het idee van Piet de Joode toe. Hoezo? “Ik noem de Hoogstraat de PC Hoogstraat, maar de auto’s rijden er de vouw uit je broek. Toeristen kunnen geen mooie foto’s maken, want het blik verpest de straat. Ik denk dat er intussen meer mensen zijn dan we denken die een autovrije Hoogstraat willen.” Paula Jorritsma heeft de hulp nodig van het verstandige vestingvolk. Te paard voor een proef!

PS Burgemeester Anne Hidalgo van Parijs wist 690 km autovrij te maken. De Hoogstraat is 300 meter.

Dit beeld vergeet ik niet

Mijn opa onthult de Zalmvisser van kunstenaar Ton Koops, geschonken door Theo Sandberg. Foto Ton Koops

Mijn opa onthult de Zalmvisser van kunstenaar Ton Koops, geschonken door de beroemde advocaat Theo Sandberg. Foto archief Ton Koops

Tijdens de beeldenstorm van 1566 hebben de protestanten alle beelden opgeruimd. Maar zie, vooral langs de rivieren staan er weer genoeg. De beelden herinneren vaak aan het verleden, aan het gezwoeg van onze voorvaderen. Het geploeter in de steenfabriek, de vissers die moeite hadden het hoofd boven water te houden, de schippers met een loon net genoeg om niet te verzuipen. Mijn opa Bart Hartman onthulde in 1978 het bronzen beeld de Zalmvisser – ik was erbij. Het staat op de Maaspunt in Woudrichem, gezicht naar Gorinchem, rug naar Slot Loevestein. Ik besloot tijdens de Kunstroute Woudrichem het standbeeld tot leven te wekken met een terugblik. Passanten schoven aan, luisterden, dankbare reacties.

Mijn opa leefde van 1886 tot 1985 en werd 99 jaar. Hij had een stevige gestalte, je kon echt op hem bouwen, en hij had weinig woorden nodig om tot de kern te komen. Toen opa en oma zeventig jaar getrouwd waren, was het groot feest in ’t Oude Raedthuys. Hofkapel Nooit Gedagt blies de alcoholdampen van de vloer. En wie stond daar in z’n eentje te dansen? Mijn opa. Zo wil ik oud worden, dacht ik geroerd… Dat beeld vergeet ik niet. Een mens moet een beetje geluk hebben, maar discipline kan geen kwaad. Hij droeg zomer en winter een wollen borstrok. Nooit ziek. Eigenlijk was opa een halve moslim met een visserspet. Voor het middageten nam hij twee borrels. Maximaal! ,,Ge mot het vléés in de pekel houwe,” zei hij tegen me. Natuurlijk aten ze minimaal één keer per week vis. Maar, ze aten ook elke week bruine bonen met uitgebakken spek. Opa dankte de Here en veegde zijn kin af met een zakdoek.

Hij wandelde tot op hoge leeftijd dagelijks naar de rivier. ,,Die motten ze met ’n paal dôôdslaon,’’ mompelden zijn stadgenoten. Hij stierf net voor de internetrevolutie. Zou hij met een mobieltje in de boot gezeten hebben? Moraal van het verhaal: opa en oma hadden weinig nodig om gelukkig te zijn. En anderen gelukkig te maken…

Deze column stond 17 september in AD Rivierenland.  

 

Zonnekoningen moeten zich bezinnen

Ab van Toor. directeur Meander. bij het zonnepanelenproject in Eethen. Foto: Hans Roest

Ap van Toor, directeur Meander. bij het geslaagde zonnepanelenproject in Eethen. Foto Hans Roest

Woonde chef Team NL Maurits Hendriks maar bij mij in de buurt. Die had de woningcorporatiebazen allang wegens wangedrag naar huis gestuurd. Ik doel op Peter van den Heuvel van Woonlinie, Ap van Toor van Woonservice Meander en Kees Biesheuvel van Land van Altena. Toen minister Plasterk in 2011 de salarissen van de topbestuurders in de (semi-)publieke sector onthulde, schrok iedereen zich wild. De Balkenendenorm bedroeg 193.000 euro. Veel zelfbenoemde zonnekoningen drukten jaarlijks dik 200.000 euro achterover. Hadden de topbestuurders dan iets bovenmenselijks gepresteerd? Nou nee, het was een ordinaire graaiersclub. Peter van den Heuvel incasseerde 242.000 euro, de tweehoofdige directie van Meander totaal 320.000 euro en Kees Biesheuvel 134.000 euro. De raad van commissarissen had moeten blaffen. Maar zodra het woord waakhond valt, worden we in de maling genomen. Echte waakhonden komen voor in de griezelverhalen van Roald Dahl. Commissarissen zijn meestal oude mannen die de directie en elkaar de hand boven het hoofd houden. Gemeenschapsgeld verkwisten, dat doen ze.

Het retescherpe Brabants Dagblad stelde een onderzoek in naar de stand van zaken. Houden onze zonnekoningen zich aan de Wet Normering Topinkomens? Peter van den Heuvel verdient nu 191.000 euro. Dat mag, maar het moet 130.600 euro worden per 2021 voor het beheer van 4200 huizen. Ap van Toor en Meander (2200 huizen) staan onder financieel toezicht. Hij moet terug van 168.000 naar 103.900 euro. Meander bouwt tot en met 2018 géén huis meer… Koning Kees Biesheuvel levert in tot 93.000 euro, voor 1000 huizen een riante beloning.

Deze toppers verdienen echt geen medaille. Wonen ze met hun architecten nog onder een steen? ZONgericht en energieneutraal bouwen kom ik nergens tegen. In Aalburg liggen op drie (!) van de 100 huizen zonnepanelen. In Werkendam en Gorinchem gaat het iets beter. Volgens een onderzoek van het Reformatorisch Dagblad maken SGP-stemmers zich weinig zorgen over vervuiling en klimaatverandering. Ze geloven in een nieuwe hemel en een nieuwe aarde door alleen maar te bidden…

Deze column stond zaterdag 13 augustus in AD Rivierenland.